امروزه خودکشی قابل پیشگیری و درمان است .

هفتاد درصد کسانی که اقدام به خودکشی کردند یک ساعت قبل تصمیم به خودکشی گرفتند، پس خودکشی به شدت رفتاری تکانه ای است.

3 سوال کلیدی که بیشترین ارتباط را با ارزیابی ریسک دارند:

1-یک ساعت قبل اقدامی داشتید ؟

2-نقشه ای دارید؟ 

3- ایا تاکنون در زندگی ات اقدام به خودکشی داشتی ؟ 

وقتی فردی از ناامیدی،حتی ترس از اسیب زدن به خودش صحبت میکند ، اخیرا تشخیص سرطان گرفته است ،شرم زیادی را تجربه میکند ،دوگانگی در خودکشی دارد ، صحبت های با محتوای گذشته مثلا زندگی خوبی بود، یادش بخیر …. ، صحبت مبهم با محتوای اینده مثلا لابد یک چیزی میشه دیگه که نشانه ی بی تفاوتی به اینده است  صبحت راجع به رتق و فتق شدن مثلا این بچه را به سرانجام رساندم ، شعاردهی مبهم مثلا روزی حقیقت اشکار میشود،خیره شدن به نقطه ای در فضا یا عدم تماس چشمی،تپش قلب ، اضطراب ، خودزنی ، افکار اینکه هیچ کس مرا دوست ندارد، گوشه گیری، یاداوری تصاویرذهنی غمگین، حسرت این افکار و صحبت ها هشدار دهنده است. 

با این فرد چه باید کرد؟ خود فرد چه کند ؟

1-خود فرد اگر افکار خودکشی دارد ، به مدت نیم ساعت تا یک ساعت ، درگیر فعالیت هایی مثل دوش گرفتن ، خوراکی خوردن ،فیلم دیدن شود، تماس با دوستان یا بستگان تا شدت انها کم شود.

2-هر فرد یک جعبه ی امید hoping box برای خودش درست کند که در لحظات سخت جعبه را باز کند ، جعبه ی امید ، جعبه ایست که در ان وسایل یا تصاویر خوشایند را قرار دهد ، مثلا جایزه ها ، تصاویر مکانها و افراد خوشایند، باید جعبه توسط درمانگر تایید شود تا تصاویر متناقض در ان نباشد مثلا جایزه ی مادری که فوت شده یا موفقیتی که از دست رفته ! 

3-تهیه فهرست یا دلیل ادامه ی زندگی 

اگر دلیلی برای ادامه نبود،فهرست اینکه چرا هنوز نباید بمیرد!

4-Relaxation و mindfulness 

5-محدود سازی وسایل خطر توسط خانواده  ( داروها، تیغ ، اسلحه، طناب ،مراقبت در ارتفاعات مثلا قفل کردن درب بالکن و حفاظ پنجره ها ) 

6-مراجعه به روانپزشک جهت ( درمان سرپایی فشرده ، بستری نیمه وقت ، بستری تمام وقت در موارد جدی )

رو به درمانگران اتصال درمانی خوب با چند تکنیک ساده ( مصاحبه ساختاریافته ، دادن تکلیف ، مصاحبه انگیزشی ، درخواست مثال برای مشکلات بیمار ( همدلی ) ) برقرار کنید.

نظام همکاری در درمان و مصاحبه داشته باشید.

همدلی، همدلی ، همدلی !

با فرد سر خودکشی نکردن مجادله نکنید! حق او و توانایی او در انتخاب مرگ را به رسمیت بشناسید و نگویید خانواده ات چه میشود ؟ تو نمی توانی خودکشی کنی جراتش را نداری ! 

بدانیم او حق دارد تصمیم بگیرد و توانایی هم دارد ولی مهم است بداند ایا راه حل های دیگری هم وجود دارد ؟ 

یا به دلیل افسردگی دچار دید تونلی شده است !

بدانیم حتی ژست های خودکشی روزی تبدیل به خودکشی واقعی میشود.

درخودکشی های موفق هم همیشه دوگانگی وجود داشته است .

نرمالایز کردن ( یعنی طبیعی است که این فکر برایت به وجود امده )

دیدگاه ساده شده در مورد علت خودکشی بیمار به وی بدهید مثلا احساس میکنم خیلی ناامید هستی.

پیدا کردن هدف مشترک برای درمان ( بیا کاری کنیم احساس شرم نکنی ) 

در نهایت باید بدانیم خودکشی یک بیماری مسری است اگر و SOS  گروه های خودیاری خانواده های افراد فوت شده از سوساید جهت کمک به خانواده های اسیب دیدگان که در معرض خطر هستند.