بازیهای روانی (Psychological Games)
چرا بازیهای روانی رخ میدهند؟
نیاز به توجه و تایید: انسانها از کودکی نیاز به تایید شدن دارند. در نبود روشهای سالم برای تامین این نیاز، ممکن است به بازیهای روانی روی بیاورند.
ترس از آسیبپذیری: افراد به جای بیان احساسات واقعی خود، نقشهایی بازی میکنند که آنها را از آسیبهای عاطفی محافظت کند.
عادتهای رفتاری: بسیاری از این بازیها از الگوهای خانوادگی یا اجتماعی یاد گرفته میشوند و بدون آگاهی ادامه پیدا میکنند.
مثلث نمایشی کارپمن
بیشتر بازیهای روانی در این مثلث میچرخند:
🔺 نقشها
1) قربانی:
«بیچارهام، نمیتونم، تقصیر من نیست»
2)نجاتدهنده:
«من باید درستش کنم، بدون من نمیتونی»
3)آزارگر:
«تقصیر توئه، اشتباه کردی»
افراد مدام بین این نقشها جابهجا میشوند.
بازیهای روانی در روابط روزمره:
والد–فرزند:
والد نجاتدهنده → کودک ناتوان
زوجها:
قربانی/آزارگر متناوب
محیط کار:
مظلومنمایی، پاسکاری مسئولیت، قدرتنمایی پنهان
چطور بازی روانی را متوقف کنیم؟
با کمک متخصصین در حوزه ی روان میتوان الگوهای پنهان رابطهای را شناسایی کرد . در فرآیند درمان، فرد یاد میگیرد تشخیص دهد چه زمانی در نقش قربانی، نجاتدهنده یا آزارگر قرار میگیرد و چگونه بدون ورود به این چرخههای فرساینده، واکنش سالمتری نشان دهد و از جنبه ی بالغ برای واکنش به چالش ها استفاده کند ؛ پیام های پنهان شفاف سازی میشوند و تمرکز بیشتر روی مسئولیت شخصی باشد .
آگاهی از این نقشها، اولین قدم برای داشتن روابط آگاهانهتر و سالمتر است.
