این روش توسط فرانسیس شاپیرو توسعه یافت و امروزه به‌عنوان یکی از روش‌های درمانی مورد استفاده در حوزه‌ی تروما، به‌خصوص اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، شناخته می‌شود.

در EMDR، فرد در یک فضای درمانی امن، روی خاطره یا تجربه‌ای آزاردهنده تمرکز می‌کند و هم‌زمان از نوعی تحریک دوطرفه، مانند حرکات متناوب چشم، استفاده می‌شود. هدف این فرایند کمک به پردازش مجدد تجربه و کاهش شدت واکنش‌های هیجانی و جسمانی مرتبط با آن است.

نکته مهم این است که EMDR صرفا «حرکت دادن چشم‌ها» نیست؛ بلکه یک پروتکل ساختاریافته‌ی روان‌درمانی است که شامل ارزیابی، آماده‌سازی، انتخاب خاطرات هدف، پردازش و ارزیابی مجدد می‌شود.

این روش بیشتر برای مشکلات مرتبط با تروما مورد استفاده قرار می‌گیرد و پژوهش‌های متعددی اثربخشی آن را در کاهش علائم PTSD بررسی و تایید کرده‌اند. با این حال، انتخاب EMDR باید بر اساس ارزیابی بالینی و شرایط هر فرد انجام شود و اجرای آن نیز نیازمند آموزش تخصصی درمانگر است.

گاهی هدف روان‌درمانی این نیست که گذشته را پاک کنیم؛ بلکه کمک می‌کنیم گذشته دیگر با همان شدت، زندگی امروز ما را تحت تاثیر قرار ندهد.